Bazen tek bir cümle, koca bir toplumsal sorunu çözecek gücü içinde barındırır. Bediüzzaman Said Nursi’nin yıllar evvel kurduğu şu cümlenin gereklerini yerine getirmek, bugünün dünyasında bile hala bir lüks olarak karşımızda durmuyor mu?
“Yolum doğrudur veya daha güzeldir.' demeye hakkın var. Fakat 'Tek doğru benim yolumdur.' demeye hakkın yoktur.”
İnsanın kendi doğrusuna inanması, onu sevmesi ve yoluna tutkuyla bağlanması en doğal hakkıdır. Ancak bu bağlılık, ne zaman ki "başkasının yolunu yok sayma" noktasına evrilirse, işte o zaman toplumsal barış zedelenmeye başlar.
Bu asrın en büyük çıkmazı hala; kendi doğrularını birer kale gibi inşa edip, o kaleden dışarıdaki herkese "yanlış" ya da "düşman" hatta "hain" gözüyle bakmak olarak karşımızda duruyor.
Oysa kendi doğrumuza sadık kalarak, başkasının varlığını ve doğrusunu onun meşruiyet alanı olarak görmek, sosyal barışın yegâne anahtarıdır. Bırakalım herkesin bahçesinde kendi hakikatinin çiçekleri açsın.
Kısaca yolumuzun güzelliğine inanmaya devam edelim; ama onları başkalarının doğuştan gelen haklarını gasp eden bir aygıta dönüşmesine asla izin vermeyelim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder