SEVGİ ÜZERİNE

Sevgi... Hakkında tumturaklı laflar ettiğimiz o popüler kelime; önemi destansı ifadelerle anlatılan ama çoğu kez kelimelerin arasına hapsolup kalan derin bir mefhum.

Oysa sevgi duymak bir sonuçtur aslında... Kaynağını şefkat ve merhametten alan şifalı bir iksir. Hakiki sevgi şartlardan bağımsız sunulur; kişiden de, durumdan da bağımsızdır. Bunun dışındakine sevgi diyemem ben; o olsa olsa ihtirastır, bir sahiplenme ameliyesidir. Ve ne yazık ki sahip olamayınca tekfire dönüşen bir duygu yoğunluğundan ibarettir.

Hakiki manada seven kişi, bu yüzden kimseden nefret edemez. Nefret ediyorsan, sevgine mecaz bulaşmış demektir. Gerçek sevgiyi ruhunda büyüten ve yaşatan insan kimseden nefret etmez; sadece yanlış yapana acır. Onu, yanlış eylemlerin ve olumsuz sıfatların ağına düşmüş, yardıma muhtaç biri olarak görür. Tahkir etmez, küçümsemez, hakaretle incitmez.

O, her şeye sevgi sunar: Bir çiçeğe, bir böceğe, gökte uçan kuşa, kaskatı duran taşa... Çünkü kâinattaki her şey onun dostudur. Taşı parçalasa, tozunda kendi varlığının özünü bulacağını bilir. Çiçeğe baksa, onun güzelliğinde bambaşka ilahi ufuklara yol alır. "Yaratılanı severim Yaratandan ötürü" düsturu, işte bu hakiki sevgide tezahür eder.

Böyle bir insan her varlığa alakayla yaklaşır; dolayısıyla her mevcutla arasında bir yakınlık tesis eder. Bırakın bir ağacı kesmeyi, çimlerin üstüne basmaktan bile imtina eder. Çünkü bilir ki onlar da kendisi gibi "var edilen", Yüce Yaratıcı'nın sanat eserleri olma noktasında eşittir. Kim O'nun sanat eserini ayaklar altına alıp tahkir etmek ister ki? Asr-ı Saadet’te yürürken ayaklarına ses çıkaran şeyler bağlayan ve böylece böcekleri incitmeden kaçırmayı amaçlayan insanlara belki de bu şuur yüzünden rastlanmıştır.

Sevişme, karşılıklı sevgi sunmaktır. Çantasını taşımakta zorlanan bir ihtiyara yardım etmemiz, işte bu köklü sevgimizin bir tezahürüdür. Onun yüzündeki içten bir gülümseme, bir dua veya samimi bir teşekkür, sunduğumuz sevgimizin mukabili olarak bize geri döner. Tüylerini okşadığımız bir kedinin ya da köpeğin neşeyle cilvelenmesi de karşılıklı sevgi sunmanın bir başka biçimidir. Hatta çiçekler bile kendileriyle ilgilenildiğini ve sevildiklerini hissettiklerinde rengârenk açarak bu alaka ve sevgimize karşılık verirler. Dünya, Güneş’in etrafında dolanıp ona olan bağlılığını ve sevgisini ilan ederken, Güneş onun bu sevgisini karşılıksız bırakır mı hiç? Isıtmaz mı onu en latif şualarıyla?

Göz, güzele sevgi sunar; güzel de kendisini gören gözle anlam kazanır. Kulak musikiye müpteladır; musiki de kâinatı dolduran çeşit çeşit seslerle ona karşılık verir. Dil, tat almayı özler; karşılık olarak ağaçlar dolusu lezzetli mi lezzetli meyveler sunulur. Bunlar kâinat çapında karşılıklı sevgi sunma değil de nedir?

Öyleyse, sevme ve sevilmenin insana şifa veren iksirinden mahrum kalmayalım. Sevgi sunmak ilahi bir ahlak olduğunu da hatırımızdan çıkarmayalım.  Aksi olsaydı bunca isyanlarımıza karşı, Rahman ve Rahim olan Allah(c.c) biz bendelerine verdiklerini derhal geri almaz mıydı?

(Aralık, 2014)

DENİZ GÖKTAŞ ASLINDA NE DEDİ?

Son günlerdeki şu meşhur dava ve tutuklanma gelişmelerinden sonra, "Ya bu adam ne demiş?" diye merak edip Deniz Göktaş’ın o videosuna baktım.

YOLUM DOĞRUDUR, AMA....

Bazen tek bir cümle, koca bir toplumsal sorunu çözecek gücü içinde barındırır. Bediüzzaman Said Nursi’nin yıllar evvel kurduğu şu cümlenin gereklerini yerine getirmek, bugünün dünyasında bile hala bir lüks olarak karşımızda durmuyor mu?

“Yolum doğrudur veya daha güzeldir.' demeye hakkın var. Fakat 'Tek doğru benim yolumdur.' demeye hakkın yoktur.”

İnsanın kendi doğrusuna inanması, onu sevmesi ve yoluna tutkuyla bağlanması en doğal hakkıdır. Ancak bu bağlılık, ne zaman ki "başkasının yolunu yok sayma" noktasına evrilirse, işte o zaman toplumsal barış zedelenmeye başlar.

Bu asrın en büyük çıkmazı hala; kendi doğrularını birer kale gibi inşa edip, o kaleden dışarıdaki herkese "yanlış" ya da "düşman" hatta "hain" gözüyle bakmak olarak karşımızda duruyor.

Oysa kendi doğrumuza sadık kalarak, başkasının varlığını ve doğrusunu onun meşruiyet alanı olarak görmek, sosyal barışın yegâne anahtarıdır. Bırakalım herkesin bahçesinde kendi hakikatinin çiçekleri açsın.

Kısaca yolumuzun güzelliğine inanmaya devam edelim; ama onları başkalarının doğuştan gelen haklarını gasp eden bir aygıta dönüşmesine asla izin vermeyelim. 

TAŞLAR VE ALKIŞLAR ARASINDA DEĞİŞMEYEN KADER

Bugün Mevlana'dan övgüyle bahsediyor; ardı ardına dizeler paylaşıyoruz ya!.. Hatta o Mevlana Batı'da "Rumi" olarak biliniyor, pek çok kitabı tercüme ediliyor, elden ele dolaşıyor ya!..

Fakat, o Mevlana'ya devrinde Anadolu'nun muktedirleri neyi layık gördü biliyor musunuz? Moğol Ajanlığını...

Yüzyılın kan gölüne dönmüş Anadolu'sunda, kılıçların gölgesinde bir şehri, bir halkı küle dönmekten kurtarmak için seçtiği o çileli uzlaşma yolunun karşılığı, kendi çağdaşları tarafından işbirlikçilikle, hainlikle suçlanmak oldu.

Biz bugün o çileli yolculuktan sadece aşkı, sadece hoşgörüyü süzüp okuyoruz. Okuması kolay, süslü kelimeler paylaşması hoş... Ama o günün cehenneminde, inandığı o yolda yürürken atılan taşların acısını, edilen iftiraların ağırlığını kimse konuşmuyor.

Aslında değişen hiçbir şey yok... Genel temayüllere karşı duranların, farklı bir ufka bakanların kaderi asırlardır hep aynı. Kendi çağlarında anlaşılamaz, dışlanır, taşa tutulur ve hain ilan edilirler... Asırlar sonra ise isimlerine anıtlar dikilir, kitapları başucu eseri yapılır.

Yolcu değişiyor, devir değişiyor ama yolun kaderi hiç değişmiyor.

İKİ SEÇİM ARASINDA VEDA EDEN MİLYONLAR

 

Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) verilerine göre; 2018 seçimlerinden sonra kimisi büyük bir coşku, kimisi derin bir hüzün yaşayan 2,5 milyon insan, 2023 seçimlerini göremedi. Onlar artık kabirlerinde; hayatlarının iyi ya da kötü mahsulüyle, tercihlerinin ve amellerinin neticesiyle baş başalar.

Önümüzdeki beş yıl sonraki seçimleri de yaklaşık 2,5 milyon kişi daha göremeyecek. Kimlerin bu listenin içinde olacağını ancak Yaratan bilir. Vakit geldiğinde emir uygulanır ve sorgu başlar. Üstelik o büyük hesap gününde, ne kendimizi saklayabileceğimiz bir maske ne de önümüzde hazır metinlerin aktığı bir "prompter" olacak. Sadece çıplak hakikat ve biz...

O yüzden esas olan, tüm şartlarda erdemli davranmak, ilkeli davranmak, Kuran-ı Kerim'in tabiriyle haktan yana olup var gücüyle ve bütün işlerinde adaleti gerçekleştiren ve adalet numunesi şahitler olmaktır. (Maide Suresi, 8.ayet)

Bir de unutmamalı ki sayıca fazlalık yanlışları doğru yapmayacağı gibi; sayıca az olmak da doğruları yanlış yapmaz.
Hatta kainatta en fazla bulunan şeyler en değersiz madenler iken, en az bulunanlar ise en değerli olanlardır.

Öyleyse:
"Sakın uyma: Servet ve hanedan sahibi diye, o bol bol yemin eden, değersiz adama!
O gammaz, söz gezdiren, hayrın önünü kesene, o saldırgana, günaha dadanmışa!
Şerefsiz, kaba, hem de soysuz olana!
Kendisine ayetlerimiz okunduğunda “Bu eski insanların masalları!” diyene!
Yakında onun burnunu dağlayıp damga basarız" (KALEM SURESİ)

(Mayıs, 2023)

ZİHİNLERİN GÖRÜNMEZ PRANGASI : MANİPÜLASYON

Son on yıl bana şunu öğretti: Manipüle edilemeyecek yani yönlendirilemeyecek kişi, manipüle edilemeyecek kitle hemen hemen yok gibiymiş.
Kimini milli duygularla..
Kimini dini duygularla..
Kimini cesaretiyle...
Kimini korkutarak...
Kimini gurur ve kibriyle manipüle edebilirmişsin.

Oysa akl-ı selim ne büyük bir nimetmiş.

"O kimseler ki sözü dikkatle dinlerler, sonra onun en güzeline tâbi olurlar. İşte onlar o kimselerdir ki, onları Allah hidayete erdirmiştir. Ve işte selim akıllara sahip olanlar da ancak onlardır." (Zümer Suresi, 18. ayet)"

"Ey iman edenler! Size bir fasık (güvenilmez kişi) bir haber getirirse, bilmeyerek bir topluluğa zarar verip yaptığınıza pişman olmamak için o haberi iyice araştırın." (Hucurât Suresi, 6. Ayet)

BİR ATEİST İLE YAZIŞMALAR

Bir gün Twitter'da takip ettiğim bir ateiste şunu yazmıştım: "Siz ateistlerin Tanrı'nın olmadığını ispatlamak için harcadığınız bu büyük çaba, aslında O'nun varlığının en büyük kanıtı. Çünkü bir insan olmayan bir şeyi reddetmek için neden bu kadar uğraşsın?"

Bu yazışmalarımız, o beni engelleyene kadar sürdü. Eğer biraz daha konuşmaya devam edebilseydik, bu notları çok daha geniş bir şekilde "Bir Ateistle Yazışmalar" başlığıyla yayınlayacaktım.

Dikkat ederseniz, ateistlerin çoğu tartışırken mantıksal olarak Tanrı'nın yokluğunu ispatlamak yerine, başka bir yol seçerler. İnananların kutsal kitaplarındaki metinlere, inançlardaki tuhaflıklara veya doğrudan inanan insanların kusurlarına ve hatalarına atıfta bulunurlar. Üstelik bunu yaparken, gidip de inananlara "Siz bu metinden ne anlıyorsunuz, burada asıl kastedilen nedir?" diye sormazlar. Sorsalar bile aldıkları cevap onların ön kabullerini desteklemiyorsa kendi kabullerinde ısrar ederler. Normalde bir kitabı okuduğunuzda, o metnin derinliğini daha iyi anlamak için yazarıyla ya da o kitabı daha önce okuyanlarla konuşmak istersiniz. Ama onlar bunu yapmaz "Sizin bunu nasıl yaşadığınız veya ne anladığınız beni ilgilendirmiyor; benim anladığım şekli budur" deyip kestirip atıyorlar.

Aslında bu davranışlarının çok pratik bir sebebi var: İnananların ortada yazılı bir kitabı, hayata dair kuralları ve somut iddiaları var. "Var olan" bir metnin etrafında tartışmak, orada açık aramak çok kolay. Ama ateistlerin masaya koyduğu somut hiçbir şey yok. Eleştirebileceğimiz, "Sizin kitabınızda veya sisteminizde de şöyle bir mantıksızlık var" diyebileceğimiz bir metinleri bulunmuyor. İşte bu yüzden bütün tartışma hep inananların inancı ve kitapları etrafında dönmek zorunda kalıyor.

Bana göre tüm bu öfkenin, çabanın ve yıkma isteğinin altındaki asıl sebep, içlerindeki o derin şüphe. İnanan bir insanın da şüphesi olabilir ama bunu çözmesi kolaydır. Çevresindeki o muhteşem düzenin sadece bir parçasına bakıp "Bu düzen kendi kendine olmuş olamaz, bir yapanı var" demesi kalbini rahatlatmaya yeter.

Fakat bir ateistin işi çok zor. Geçenlerde bir videoda döllenme esnasında spermin yumurtaya olan o akıl almaz yolculuğuna denk geldim. O mikroskobik dünyada neler oluyor neler! Spermin kendisinde bir akıl, bir bilinç olmadığına göre ona yol veren, engelleri aştıran, en güçlünün hedefe ulaşmasını sağlayan bambaşka ve kusursuz bir akıl var. Sadece bu kadarcık bir olayı, şuursuz hücrelerin sergilediği bu harika bilinci bile tesadüfle açıklamak imkansızken, koca bir evreni nasıl tesadüfe bağlayacaksınız?

İşte ateistin omuzlarındaki yük budur. Hadi diyelim ki bu devasa nizamın bir parçasını reddetti, onu bir şekilde tesadüfe bağladı; hemen karşısına başka bir tane çıkıyor. Birini inkar etse, kendi kendine olması imkansız olan bambaşka bir düzen beliriyor. Evrendeki bu sayısız imkansızlığın her birinin tesadüfen var olduğunu tek tek ispatlamaya çalışmak, sonra bu sistemlerin birbirini tamamlayan yönlerini rastlantılarla açıklamaya çalışmak gerçekten insanın ömrünü yer.

Bence Yüce Yaratıcı kendini onların vicdanına bir şekilde duyuruyor ve onları şüpheye düşürüyor. Şüphe kadar insanın içini kemiren başka bir şey yoktur bu hayatta. Ve insan o şüpheden kurtulmadan iç huzuru bulamaz. Ateistlerin tüm bu çabalarının merkezinde o şüpheden kurtulup o iç huzura ulaşma çabası yatıyor.

Peki, bu iç huzuru bulmak bir ateist için mümkün mü? Gözümüzü çevirdiğimiz her şey bize bir sanatı ve bir düzeni, o sanat ve düzen bir sanatçıyı ve düzen kuranı haykırıyorsa, bu nasıl mümkün olabilir?

"Yedi kat göğü birbiriyle tam uyum içinde yaratan O'dur. Rahman'ın yaratmasında hiçbir nizamsızlık göremezsin. Gözünü çevir de bak: Herhangi bir kusur görebilir misin? Sonra tekrar tekrar gözünü çevir de bak, gözün bir kusur bulamadığından, eli boş ve bitkin geri döner." (Mülk Suresi, 3 ve 4. ayetler)